Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Γιά τούς βλάσφημους λογισμούς


«Βρήκαμε τόν στάρετς, διηγείται ό Ίβάν, νά δουλεύη μέ τό δικέλλι στήν πρασιά.

 Του Βάλαμε εδαφιαία μετάνοια, μας ευλόγησε, έβαλε τό χέρι του στό κεφάλι μου καί άρχισε νά ψάλλη τό απολυτί­κιο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου:»Έν τη γεννήσει τήν παρθενίαν εφύλαξας…». Ύστερα κάθησε κάτω στήν πρασιά καί μας είπε νά κάνουμε τό ίδιο. Έμείς όμως γονατίσαμε μπροστά του καί ακούγα­με τή διδασκαλία του. Μας μίλησε γιά τή μέλλουσα ζωή, γιά τή ζωή των αγίων, γιά τή σκέπη, τήν προστασία καί τή μέριμνα της Θεοτό­κου γιά μας τούς αμαρτωλούς. Μας είπε επίσης τί είναι απαραίτητο νά φροντίζουμε γιά τήν αιωνιότητα.Η συζήτησις διήρκεσε μία ώρα. Η ώρα όμως αυτή δέν μπορεί νά συγκριθή μέ ολόκληρη τήν προηγούμενη ζωή μου. Ένοιωθα στήν καρδιά μου μία ανεξήγητη καί ουράνια γλυκύτητα, πού μόνο ο Θεός γνωρίζει πώς ξεχύθηκε εκεί.

 Τίποτε πάνω στή γη δέν ήταν όμοιό της. Καί σήμερα ακόμη, όταν τή θυμάμαι, πλημμυρίζουν τά μάτια μου από δάκρυα κατανύξεως καί ευφραίνεται όλη η ύπαρξίς μου. Μέχρι τότε, παρ’ όλο πού δέν ήμουν άπιστος, ή πίστις μου ό­μως δέν ήταν θερμή. Στά πνευμαπκά ήμουν αδιάφορος.

 Ό πατήρ Σεραφείμ όμως μέ έκανε γιά πρώτη φορά νά νοιώσω τόν παντοδύ­ναμο Κύριο, τήν ανεξάντλητη ευσπλαγχνία καί τελειότητά Του.

 «Ως τότε η ψυχή μου ήταν ψυχρή καί μου άρεσε νά λογοπαίζω μέ άθεα λόγια. Γι’ αυτό ο Κύριος είχε επιτρέψει νά μέ κυρίευση τό ρυπαρό πνεύμα της βλασφημίας. Μέ πολιορκούσαν υβριστικοί λο­γισμοί επί τρία χρόνια, ιδιαιτέρως τήν ώρα της προσευχής μέσα στόν ναό, καί περισσότερο όταν προσευχόμουν στήν Ύπεραγία Θεοτόκο. Σκεπτόμουν πάνω στήν άπόγνωσί μου ότι κανένα γήινο κολαστήριο δεν έφθανε για νά μέ τιμωρήση. Μόνο τά βασανιστή­ρια στόν άδη μπορούσαν νά μέ τιμωρήσουν αντάξια γιά τή Βλασφη­μία μου.

 Ό πατήρ Σεραφείμ όμως μέ ηρέμησε. «Μή φοβάσαι, μου είπε, αυτή τή νοερά ταραχή. Πρόκειται γιά φθονερή ενέργεια του έχθρού. Όσους βλάσφημους καί ρυπαρούς λογισμούς κι αν παρεμ­βάλει ο πειρασμός, εσύ νά συνεχίζης άφοβα τήν προσευχή σου». Άπό τότε άρχισε σιγά σιγά νά υποχωρή αυτός οπειρασμός, καί σ’ ένα μήνα εξαφανίσθηκε».

                                                       
                                                     *ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΟΣΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ Α' ΕΒΔΟΜΑΔOΣ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΩΙ: 6.30-8.30 ΟΡΘΡΟΣ, ΩΡΕΣ, ΜΙΚΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

                 ΑΠΟΓΕΥΜΑ:5.00 ΜΕΓΑ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ

ΤΡΙΤΗ ΠΡΩΙ: 6.00-9.00 ΟΡΘΡΟΣ, ΩΡΕΣ ,ΜΙΚΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

            ΑΠΟΓΕΥΜΑ: 5.00 ΜΕΓΑ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ
                  
ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΩΙ: 6-9 ΠΡΩHΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ- ΑΓΙΑΣΜΟΣ

                 ΑΠΟΓΕΥΜΑ: 5.30 ΜΕΓΑ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ
ΒΡΑΔΥ : ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΝΑ 09:30 – 12:30

ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΩΙ: -------------------------------------

                 ΑΠΟΓΕΥΜΑ: 5.30 ΜΕΓΑ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ, ΑΓΙΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ  & ΟΜΙΛΙΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΩΙ:6-9 ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

                  ΑΠΟΓΕΥΜΑ: 5.00-6.15  Α’ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

                                                 7.00-8.30   Β’ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΩΙ: 7.00-9.00 ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

                    ΑΠΟΓΕΥΜΑ: 5.30-6.30  ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ:7.00-10.00 ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ & ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΩΝ

ΑΓΙΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ


ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΣΠΕΡΑΣ: 5.30 ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 

Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ & ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ 2017






      

Πρόγραμμα Κατανυκτικών Εσπερινών 2017



Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Χριστιανοί 365 μέρες το χρόνο!


Λένε οι Πατέρες ότι οι χειρότεροι λογισμοί είναι εκείνοι που μας καλλιεργούν την υποκρισία.

 Όταν αγωνιζόμαστε πνευματικά, οι λογισμοί αυτοί γίνονται εντονότεροι και δρουν σε τέτοιο βαθμό που δεν τους καταλαβαίνουμε γιατί φαίνονται μπολιασμένοι με την ευσέβεια και την αρετή.

 Πολλοί λοιπόν θα σκεφτούμε, ειδικά τις μέρες αυτές, το πόσο “καλοί χριστιανοί” είμαστε, εφόσον μετά την Καθαρά Δευτέρα θ’ αλλάξουμε τις διατροφικές μας συνήθειες σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας.

Θα σκεφτούμε ότι τάχα είμαστε “πιο κοντά” στο Θεό επειδή νηστεύουμε ή επειδή -κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή- πηγαίνουμε πιο συχνά στην Εκκλησία. Έπειτα, θ’ αρχίσουμε -μέσα σ’ αυτό τον καταιγισμό λογισμών- να συγκρινόμαστε με αδελφούς μας: προχωράμε στο δρόμο, φερ’ ειπείν, και βλέποντας κάποιον να μη νηστεύει, ο σατανάς λογισμός θα μας πει “μπράβο, μπράβο δεν είναι όλοι σαν κι εσένα, που είσαι τόσο ευσεβής και νηστεύεις!”.

 Θα βρεθούμε, επίσης, στον εργασιακό μας χώρο ή σε κάποια συνάντηση φίλων και θα μας προσφέρουν να φάμε κάτι αρτύσιμο, μολονότι Σαρακοστή.

 Τότε, θ’ ανταπαντήσουμε στο αρτύσιμο κέρασμα -υψώνοντας και λίγο τον τόνο της φωνής μας ώστε να ακουστούμε στους άλλους- λέγοντας “ευχαριστώ, ευχαριστώ αλλά νηστεύω -είναι Σαρακοστή, ξέρετε…”

 Οι χειρότεροι λογισμοί είναι αυτοί που θέλουν να μας πείσουν ότι είμαστε “αγιότεροι” απ’ τους άλλους ότι είμαστε καλύτεροι, πιο χρηστοί και πιο ηθικοί συνάμα.

 Την Κυριακή της Τυρινής, ωστόσο, ο Κύριος μας διδάσκει ποια είναι η αληθινή νηστεία, ποιος είναι ο αληθινός δρόμος για τη Σωτηρία.

 Ουσιαστικά, στο ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής συνοψίζεται ολάκερη η διδασκαλία του Χριστού, η οποία δεν ισχύει μονάχα για τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή αλλά για ολόκληρη της ζωή μας.

 Άλλωστε, χριστιανοί είμαστε 365 μέρες το χρόνο, δε γινόμαστε “περισσότερο” χριστιανοί για 40 ημέρες κι έπειτα παύουμε να είμαστε!

 Μας λέει λοιπόν ο Χριστός να συγχωρούμε τους άλλους ανθρώπους όπως ακριβώς θέλουμε να συγχωρεί τα δικά μας παραπτώματα ο Θεός.

 Δε μπορούμε να παρακαλάμε τον Θεό να μας ελεεί αν εμείς -στις σχέσεις μας με τους άλλους- δεν δείχνουμε έλεος!

 Αν πάλι πιστεύουμε ότι χωρίς να συγχωρούμε τους άλλους, θα συγχωρέσει εμάς ο Θεός, τότε το λιγότερο που μπορούμε να πούμε για τον εαυτό μας είναι ότι είμαστε παράλογοι…

 Μας λέει ο Χριστός ότι όταν νηστεύουμε δε πρέπει να το λέμε! Όταν το διατυμπανίζουμε χάνουμε το μισθό μας!

 Όταν λέμε στους άλλους ότι νηστεύουμε, τότε ελλοχεύει ο λογισμός ότι εμείς είμαστε ανώτεροι απ’ τους άλλους.

 Ο Χριστός μας λέει ότι τη νηστεία μας πρέπει να την κρατάμε κρυφή σε τέτοιο σημείο ώστε να ''καλλωπίζουμε'' τον εαυτό μας για να μη φαίνεται η αδυναμία του σώματός μας στους άλλους.

 Ας μη περιμένουμε τόσο για την επιβράβευση των ανθρώπων…

 Έπειτα, ο Χριστός μας λέει ότι τα υλικά πράγματα έχουν ημερομηνία λήξης. Ας μην εμμένουμε σ’ αυτά.

 Εργαζόμαστε για να ζήσουμε όχι για να βγάλουμε παραπάνω. Αν κανείς αγκομαχά για το παραπάνω, τότε γίνεται δούλος του πάθους του: δε μπορεί να δει τίποτε άλλο εκτός από τη ματαιότητα της διατήρησης της περιουσίας για την οποία τόσο έχει πασχίσει.

 Αν ο θησαυρός μας -δηλαδή ο σκοπός της ζωής μας- περιορίζεται στην ύλη, τότε κι η καρδιά μας μες την ύλη κάπου χάνεται.

 Αν ο θησαυρός μας είναι πνευματικός, αν δηλαδή σκοπός της ζωής μας είν’ ο Χριστός, τότε η καρδιά μας φλέγεται απ’ του Χριστού την Αγάπη.

 Κι η Αγάπη του Χριστού είναι ατέλειωτη, σε αντίθεση με το χρήμα και την περιουσία που κάποτε θα τελειώσουν, καταδικασμένα εκ φύσεως να αφανιστούν.

 Αν δε συγχωρούμε τους άλλους, αν είμαστε υποκριτές κι αν ο σκοπός της ζωής μας είναι η διατήρηση της ύλης, ευκαιρία αποτελεί η Μεγάλη Τεσσαρακοστή ν’ αλλάξουμε στάση ζωής.

 Αν επιμένουμε σ’ αυτά, τότε είναι αδύνατο να κάνουμε πνευματική ζωή. Οι προσευχές και οι ιερές ακολουθίες είναι αναγκαίες για τους χριστιανούς αλλά από μόνες τους δε λεν τίποτε.

 Αυτό που ζητάει ο Χριστός από ‘μας είναι οι πράξεις μας να συμφωνούν μας τα λόγια μας.

 Αν αυτό δε συμβαίνει, τότε η νηστεία μεταλλάσσεται σε έθιμο ή σε σύνολο κανόνων διατροφής…

 Κι όμως η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι “στάδιον αγώνων πνευματικών”, ζωντανό σχολειό για ολόκληρη τη ζωή μας, ένα ακατάπαυστο μάθημα Πίστης, Ελπίδας και Αγάπης.

«Η απάθεια έρχεται μόνον δια της νοεράς προσευχής..»

Γέροντας Εφραίμ, Προηγούμενος Ι.Μ. Φιλοθέου

Κάθεται λοιπόν ο άνθρωπος και ακούει την καρδιά που δουλεύει. Έ! το δούλεμα αυτό βγάζει εμπόριο. Όπως μια μηχανή, την βάζουμε μπροστά και δουλεύει, το ίδιο συμβαίνει όταν προχωρήση η επιστήμη της προσευχής. Όπως όταν στις αρχές είναι χειροκίνητες οι μηχανές χρειάζονται κόπο· όταν όμως τις ρυθμίση ο μηχανικός ώστε να γίνουν αυτόματες και με ηλεκτρισμό, τότε βγάζουν περισσότερη δουλειά και χωρίς κόπο. Παρόμοια συμβαίνει και με την προσευχή. Στην αρχή χρειάζεται κόπος για να ρυθμίση κανείς την προσευχή με την αναπνοή του· κατόπιν όμως γίνεται αυτόματα αυτή η εργασία και ο νους την παρακολουθεί, όπως ο μηχανικός παρακολουθή την αυτόματη μηχανή. Εν τω μεταξύ αν βρήτε και καμμιά δυσκολία ώσπου να μπήτε στο ρυθμό, μου την λέτε. Εσείς θα βάλλετε αρχή και ό,τι δυσκολία βρήτε να μου την πήτε να την ρυθμίσω εγώ, να μπή το νερό στο αυλάκι, μετά θα τρέχη μόνο του.


Την προσευχή θα την βοηθήση, όπως είπαμε, η σιωπή των χειλέων, να μη έχουμε παρρησία και υπερηφάνεια. Είναι πάρα πολύ μεγάλο εμπόδιο στην προσευχή η υπερηφάνεια. Όταν θα προσεύχεσθε, μόλις θα γεννά το μυαλό λογισμούς, θα κατηγορήτε τον εαυτόν σας συνεχώς – συνεχώς για να μη σηκώση κεφάλι η υπερηφάνεια μέσα. Ματσούκι, ξύλο. «Είσαι τέτοιος, είσαι τέτοιος, είσαι τέτοιος…», ώστε ο εγωισμός να μή σηκώση κεφάλι καθόλου. Τίποτε να μή σκέπτεται ο άνθρωπος εκείνη την ώρα, μονάχα να προσπαθήση να προσεύχεται μετά φόβου.

Αυτά δεν τα ξέραμε όταν είμασταν στον κόσμο, δεν είχαμε αυτή την λεπτομέρεια, την διδαχή αυτή απ’ τον πνευματικό μας, και προσευχόμασταν και με φαντασίες, προσευχόμασταν έτσι και αλλοιώς. Δεν μας παρεξηγούσε βέβαια ο Θεός, γιατί δεν ξέραμε. Αλλά το θέμα είναι να διδαχθούμε πράγματα στην πράξι γενόμενα και όχι στη θεωρία, και ό,τι πηγάσει απ’ αυτήν την προσευχή είναι γνήσιο και δεν είναι από τη φαντασία, ούτε το φαντασθήκαμε διότι μας ήρθε ένας συναισθηματισμός, όταν π.χ. είδαμε μια ωραία Παναγία και την φαντάστηκα μετά στην προσευχή. Ποιός μπορεί να αποδώση αυτό στη θεία χάρι, και να πή ότι δεν είναι από την φαντασία και την ηδονή του μυαλού και από συναισθήματα αυταρεσκείας. Αλλ’ εκείνο που θα πηγάση από τον αμετεώριστον νουν και από το Όνομα του Χριστού είναι γνήσιο.


Λοιπόν, έτσι θα προσευχόμαστε επ’ εδώ και πέρα. Αυτός ο τρόπος θα γίνη πλέον κανών προσευχής, διότι θα μας βοηθήση πολύ να δούμε τα πάθη μας, τα σφάλματά μας. Όλος ο κόπος αυτός θα μας βοηθήση να συμμαζέψουμε το νου μας. Διότι το φως, το πέρα – δώθε, το κούνημα δημιουργεί σύγχυσι στο νου. Αλλά όταν στέκεται ο άνθρωπος είτε όρθιος, είτε καθισμένος, είτε γονατιστός δεν συγχύζεται ο νούς. Αυτός ο τρόπος έχει πολλή ουσία μέσα. Αυτό θα το δουλέψετε και θα δήτε, μεγάλα πράγματα θα βρήτε. Αφού, πιστέψτε με, όταν λέγαμε την ευχή έτσι, αρχάριοι κι εμείς, τόση ευωδία υπήρχε, ευωδίαζαν όλα.


Oύτε από την πολλή μελέτη, ούτε απ’ τα πολλά ψαλσίματα ποτέ ο άνθρωπος έφθασε στην απάθεια. Η απάθεια έρχεται μόνον διά της νοεράς προσευχής. Θα μισήση μόνος του και την αργολογίαν και την παρρησίαν, θα προσπαθή να ξεμοναχιάζεται ο άνθρωπος να μή χάση αυτό το πράγμα.


Αυτό εύχομαι να σας δώση ο Θεός, την αίσθησι της προσευχής αυτής. Και όταν την γνωρίσετε στην πράξι, τότε θα δήτε και θα εννοήσετε καλά – καλά τα πράγματα που σας λέω. Τώρα πολύ – πολύ μπορεί να μή με εννοήτε, αλλά μετά που θα ’ρθή η χάρις του Θεού, τότε θα καταλάβετε και θα πήτε: Ά, καλά μας έλεγε ο Γέροντας. Και την ημέρα που θα πηγαίνετε στις εργασίες σας θα βλέπετε να λέτε «Κύριε Ιησού Χριστέ» στην εισπνοή, «ελέησόν με» στην εκπνοή. Θα είναι προσευχή χωρίς κομποσχοίνι. Θα λέγεται μόνη της και θα δημιουργήται η θέρμη, και η θέρμη θα φέρη μετά όλα τα καλά.



Πηγή: Έκδοσις Ιεράς Μονής Φιλοθέου Αγίου Όρους. Κεντρική διάθεσις: «Ορθόδοξος Κυψέλη».

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Νηστεία, η οδός της συμφιλίωσης


«Προκαθάρωμεν ἑαυτούς, ἀδελφοί, τῇ βασιλίδι τῶν ἀρετῶν, ἰδοὺ γὰρ παραγέγονε, πλοῦτον ἡμῖν ἀγαθῶν κομίζουσα, τῶν παθῶν κατευνάζει τὰ οἰδήματα, καὶ τῷ Δεσπότῃ καταλλάττει τοὺς πταίσαντας, διὸ μετ’ εὐφροσύνης ταύτην ὑποδεξώμεθα, βοῶντες Χριστῷ τῷ Θεῷ· ὁ ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν, ἀκατακρίτους ἡμᾶς διαφύλαξον, δοξολογοῦντάς σε τὸν μόνον ἀναμάρτητον».

 Το σημερινό δοξαστικό των αίνων του όρθρου της τελευταίας Κυριακής της αποκριάς ανακεφαλαιώνει με θαυμαστά περιεκτικό τρόπο όλο το νόημα της νηστείας που ξεκινά από τη Δευτέρα και κορυφώνεται την Καθαρά Δευτέρα.

 Η νηστεία παρουσιάζεται ως βασιλίδα των αρετών. Ίσως να φαίνεται υπερβολικό να καταλαμβάνει τόσο υψηλή θέση στην κλίμακα των αρετών μια απλή αποχή από τροφή. Κι όμως ο αμέσως προηγούμενος ύμνος είναι αποκαλυπτικός: …Βλέπε, ψυχή μου, νηστεύεις; τὸν πλησίον σου μὴ ἀθέτει΄ βρωμάτων ἀπέχη; τὸν ἀδελφόν σου μὴ κατακρίνῃς,…

 Είναι λοιπόν ξεκάθαρο πως η νηστεία δεν καταξιώνεται λόγω της αποχής από την τροφή, αλλά λόγω της χρησιμότητάς της ως εργαλείου καταλλαγής και συμφιλίωσης με τον αδελφό μας.

 Όπως ο οργανισμός απαλάσσεται από τις τοξίνες των λιπαρών τροφών, έτσι και η ψυχή καλείται να καθαρθεί από τις τοξίνες των παθών, και μάλιστα εκείνων που έχουν να κάνουν με την αποξένωση από τον συνάνθρωπο.

 Η κατάκριση και η διαρκής εξουθένωση του διπλανού μας αποτελούν πληγές (οιδήματα) για την ψυχή. Ό πόνος λοιπόν που προκαλεί ο άσπλαχνός πληγώνει ανάλογα και τον ίδιο. Η ψυχή του υποφέρει, στενάζει, γεγονός όμως που σπάνια οδηγεί σε αλλαγή πλεύσης.

 Αντίθετα, ο πόνος αυτός συχνότερα οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη επιθετικότητα, με την ελπίδα, ο εσωτερικός αυτός πόνος να κοπάσει.

 Αυτόν τον φαύλο κύκλο καλείται να σπάσει η νηστεία. Η αποκοπή από την άνευ ορίων λαιμαργία, ουσιαστικά από την εξάρτηση των γεύσεων, γίνεται η αιτία μιας πρώτης βιολογικής συγκρότησης, μιας αποτοξίνωσης, όπως την περιγράφει η επιστήμη, με απώτερο στόχο, η απαλλαγή από μια κατ΄ ουσίαν βιολογική εγωκεντρικότητα να αποτελέσει μέσον απαλλαγής από μια αντίστοιχη εσωτερική υπαρξιακή εγωκεντρικότητα, που καθιστά τον εαυτό μας μέτρο και κριτή των πάντων.

 Πέραν όμως αυτού, το σημερινό δοξαστικό συνδέει ευθέως τη νηστεία με την επιείκεια του Δεσπότη Χριστού προς εμάς. Αφήνει δηλαδή να εννοηθεί πως η εκκοπή του λαίμαργου θελήματος προετοιμάζει την ψυχή να δεχτεί την άφεση των πταισμάτων.

 Περιμένει λοιπόν ο Θεός την νηστεία μας για να παράσχει την συγχώρεση; Μάλλον σε εμάς βρίσκεται το κλειδί της. Η νηστεύων, εκκοπτώντας το εμπαθές θέλημα, καθίσταται δεκτικός της θείας αφέσεως. Ο μέσω της νηστείας άνθρωπος, οδεύοντας προς την συντριβή της εγωπάθειάς του, προσφέρει στον Θεό ανοιχτή την καρδιά του στο έλεός Του.

 Αλήθεια, πώς να βρεί η κατάκριση και η καταλαλιά χώρο σε μια ψυχή, η οποία βιώνει με τρόπο συγκλονιστικό την δική της αποτυχία;

 Πού να βρει η ματιά περιθώριο να περιπλανάται στα σφάλματα των άλλων, όταν έχει προσηλωθεί, μέσω της αυτομεμψίας, στον θρήνο της προσωπικής αποστασίας; Πώς ο συντετριμμένος άνθρωπος να τολμήσει να θέσει τον εαυτό του κριτή αλλοτρίων ικετών, όταν αναμετρά την αμαρτωλότητά του με τον αγαθότητα και την φιλευσπλαχχνία του Δεσπότη;

 Ιδού λοιπόν τα δώρα της νηστείας. Δώρα ασυγκρίτως μεγαλύτερα από την δυσκολία που μας επιφυλάσσει στα πρώτα μόνον στάδιά της, όπως βεβαιώνουν οι έμπειροί περί τα πνευματικά ασκητές της νηπτικής μας παράδοσης.

 Ίσως η καλομαθημένη και ασύστολη κοιλία διαμαρτυρηθεί για τα χαμένα της προνόμια, η στερημένη όμως από έλεος και καλούς λογισμούς καρδία μας σύντομα θα γευτεί το βάλσαμο της συμφιλίωσης με Εκείνον που επέλεξε την κένωση, προκειμένου να μας οδηγήσει εμάς, τους ταλαιπωρημένους, αλλά και αχάριστους ανθρώπους, στην πληρότητα της σχέσης μαζί Του και με όλο τον κόσμο.

 Καλοδεχούμενη λοιπόν η περίοδος της νηστείας που πλησιάζει. Δρόμος συνάντησης με Θεό και ανθρώπους ανοίγεται ενώπιόν μας.

 Πύλη εισόδου στην ταλαιπωρημένη μας από την εγωπάθεια ψυχή μας. Οδοδείκτης προς το κενό μνημείο, του οποίου η χαρά καθιστά απάτη και σκύβαλο κάθε υλική απόλαυση που έχει να μας προσφέρει ο κόσμος. Ένας κόσμος πνιγμένος στη ματαιότητα και διψασμένος από ύδωρ ζωής, που μάταια αναζητά στα συντετριμμένα φρέατα.

Του Ηλία Λιαμή  Δρ. Θεολογίας, καθηγητή Μουσικής

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος στήν καταστραφεῖσα ἀπό τήν πυρκαϊά Ἱερά Μονή Βαρνάκοβας Φωκίδος.


Στὸ Μετόχιο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βαρνάκοβας στὴν Σεργούλα Φωκίδος, μετέβη τὴν Τετάρτη 22.2.2017, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὅπου προσεκύνησε τήν θαυμαστῶς διασωθεῖσα ἀπό τήν πυρκαϊά θαυματουργόν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Βαρνάκοβας καί συναντήθηκε μὲ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φωκίδος κ. Θεόκτιστο καὶ τὴν Γερόντισσα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, Θεοδοσία.

 Ὁ Σεβασμιώτατος ἐξέφρασε τήν ἐκ βάθους ψυχῆς συμπαράσταση καί ἀγάπη πρός τίς Μοναχές καί προσέφερε ὑλική βοήθεια ἐκ μέρους τῆς Πατραϊκῆς Ἐκκλησίας.

 Τόσο ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φωκίδος, ὅσον καὶ ἡ Γερόντισσα Θεοδοσία εὐχαρίστησαν τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομο γιὰ τὴν ποικιλοτρόπως ἐκφρασθεῖσαν ἀγάπη του πρὸς τήν Ἱερὰ Μονὴ Βαρνάκοβας.

 Μετά ταῦτα, ὁ Σεβασμιώτατος ἐπεσκέφθη τήν κεντρική Ἱερά Μονή, ἡ ὁποία κατεστράφη ἀπό τήν πυρκαϊά καὶ συνωμίλησε μὲ ὃσες Μοναχὲς ἐκ τῆς Ἀδελφότητος εὑρίσκοντο ἐκεῖ.

 Ἐπιστρέφοντας γιά τήν Πάτρα ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος μετά τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φωκίδος κ. Θεοκτίστου, ἐπεσκέφθησαν τήν γυναικεία Ἱερά Μονή Ἁγίου Νεκταρίου Τρικόρφου.






Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Η μέλλουσα Κρίση ως απαραίτητος προβληματισμός των πιστών




Η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στο πιο φοβερό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, στη μέλλουσα Κρίση, ως απαραίτητος προβληματισμός των πιστών αυτή την αγωνιστική περίοδο.

 Με την ανάμνηση της Μεγάλης Κρίσεως, με την ανάγνωση της σχετικής ευαγγελικής περικοπής, και με τη σχετική υμνολογία της ημέρας, μπορούμε να συναισθανθούμε τη μεγάλη ευθύνη μας απέναντι στον ευαγγελικό νόμο, του οποίου η τήρηση είναι προϋπόθεση για την προσωπική μας κρίση.

 Να συνειδητοποιήσουμε πως η επί γης ζωή μας δε θα μείνει άκριτη, αλλά θα δώσουμε λόγο για ό, τι κάναμε και για ό, τι δεν κάναμε με τη βιωτή μας, αφού θα αποδώσουμε «περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως» (Ματθ.12,36) μας διαβεβαίωσε ο Κύριος.

 Τότε «εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιωάν.5,29).

 Ολόκληρο το έργο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους στηρίζεται σε δύο άξονες, οι οποίοι είναι οι δύο παρουσίες του Κυρίου στον κόσμο.

 Η πρώτη παρουσία είναι η ταπεινή και αθόρυβη ενανθρώπηση του Θεού Λόγου, όπως προέβλεπε το σχέδιο της θείας οικονομίας. «Ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν, και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας» (Ιωάν.1,14).

 Ο άναρχος και άπειρος Θεός δέχτηκε να περιορισθεί στο χρόνο και το χώρο για τη δική μας σωτηρία. Ήρθε στη γη για να λειτουργήσει το μυστήριο της απολυτρώσεώς μας, ως δάσκαλος, ως αρχιερέας και ως βασιλέας.

 Άφησε την αγία Του Εκκλησία για να είναι ο συνεχιστής στους αιώνες της σωτηρίας των ανθρώπων όλων των γενεών, έως τη συντέλεια του κόσμου.

 Όλοι οι άνθρωποι, χωρίς καμιά διάκριση είναι καλεσμένοι στη σωτηρία, χωρίς να υποχρεώνεται κανένας να σωθεί δίχως τη θέλησή του.

 Το υπέρτατο θείο δώρο της ελευθερίας του ανθρώπου είναι συνάμα ευλογία και κατάρα, σωτηρία και καταστροφή, διότι αφήνεται ο άνθρωπος να επιλέξει αυτός τη χρήση της ελευθερίας του, για το καλό ή το κακό.

 Τα αποτελέσματα αυτής της χρήσεως θα φανούν στην δεύτερη παρουσία του Χριστού, όπου θα λάβει χώρα η Μεγάλη Κρίση.

 Η μέλλουσα Κρίση είναι θεμελιώδης πίστη της χριστιανικής διδασκαλίας, η οποία θα επισυμβεί στο τέλος αυτού του πρόσκαιρου κόσμου και περιγράφεται σαφέστατα στο ευαγγέλιο του Ματθαίου (25,31-46).

 Ο Κύριος, λίγο πριν το πάθος Του, ομιλώντας για τα έσχατα και μετά τις παραστατικές παραβολές των δέκα παρθένων και των ταλάντων είπε πως, όταν έρθει ο Ίδιος στη Δεύτερη και φοβερή παρουσία Του «εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ’ αυτού, τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και αφοριεί αυτούς απ’ αλλήλων ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των εριφίων, και στήσει τα μεν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δε ερίφια εξ ευωνύμων.

 Τότε ερεί ο βασιλεύς τοις εκ δεξιών αυτού΄ δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου. Επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός, και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην, και ήλθατε προς με.

 Τότε αποκριθήσονται αυτώ οι δίκαιοι λέγοντες΄ Κύριε πότε σε είδομεν πεινόντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν;

 Πότε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, ή γυμνόν και περιεβάλομεν; Πότε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή, και ήλθομεν προς σε; Και αποκριθείς ο βασιλεύς ερεί αυτοίς΄ αμήν λέγω υμίν, εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε.

 Τότε ερεί και τοις εξ’ ευωνύμων΄ πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού… εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε.

 Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον» (Ματθ.25,31-46).

 Η μεγάλη και φοβερή μέλλουσα Κρίση θα είναι ένα μεγαλειώδες και συνάμα φοβερό γεγονός. Παρόμοιο δε θα έχει συμβεί στην ιστορία του κόσμου ως τότε.

 Η δεύτερη παρουσία του Κυρίου δε θα είναι αθόρυβη και ταπεινή, όπως η πρώτη, αλλά γεγονός μεγαλοσύνης και θριάμβου. Τότε «κάμψει παν γόνυ» (Ρωμ.14,11) ενώπιών Του, και οι ισχυροί της γης θα τρέμουν σαν ξερόχορτα από το φύσημα του ανέμου! Λόγω της μεγαλειώδους παρουσίας της δόξας Του θα σαλευτούν οι δυνάμεις και αυτού του άψυχου κόσμου, «απὸ φόβου και προσδοκίας των επερχομένων τη οικουμένῃ αι γαρ δυνάμεις των ουρανών σαλευθήσονται» (Λουκ.21,16).

 Δε θα έρθει πια ως σωτήρας, αλλά ως κριτής απόλυτα δίκαιος. Με την παντοδυναμία και την παντογνωσία του θα κρίνει σύμπαν το ανθρώπινο γένος, διότι μόνος Αυτός μπορεί να γνωρίζει τα κρύφια της καρδιάς του καθενός μας, «ετάζων καρδίας και νεφρούς» (Ψαλμ.7,10).

 Τότε θα συνειδητοποιήσουν οι αμετανόητοι και σκληρόκαρδοι ότι είναι «φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος» (Εβρ.10,31), αλλά θα είναι αργά, η αναγκαστική μεταστροφή τους αυτή, δεν θα έχει καμιά ουσιαστική συμβολή στη δίκαιη κρίση τους.

 Αντίθετα οι δίκαιοι θα αγάλλονται και θα σμίξουν τους αίνους τους με τους θριαμβευτικούς αγγελικούς παιάνες προς τον Κύριο της Δόξης!

 Η μέλλουσα κρίση είναι αναπόφευκτη και απορρέει από την απόλυτη δικαιοσύνη του Θεού.

 Την παρέλευση αυτού του φθαρτού και τραυματισμένου από την αμαρτία κόσμου θα επισφραγίσει η μεγάλη και αδέκαστη κρίση του Χριστού, ως απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδο στη νέα πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού.

 Οι άνθρωποι, ως ελεύθερα όντα, πρέπει να τοποθετηθούν στη βασιλεία του Χριστού ανάλογα με τη δική τους επιλογή σε αυτή τη ζωή. Ύψιστο κριτήριο της κρίσεως θα είναι η στάση και συμπεριφορά τους απέναντι στους συνανθρώπους τους.

 Η θετική ή η αρνητική στάση τους θα κρίνει τελικά αν θα είναι κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού, ή θα είναι προορισμένοι να ριχτούν στην αιώνια κόλαση, όπου «εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ.24,51).

 Ο απόστολος Παύλος είναι σαφής: «άρπαγες βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι» (Α΄Κορ.6,10).

 Επίσης «τοις δε δειλοίς και απίστοις και εβδελυγμένοις και φονεύσι και πόρνοις και φαρμακοίς και ειλωλολάτραις και πάσι τοις ψευδέσι το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω, ο έστιν ο θάνατος ο δεύτερος» (Αποκ.21,8).

 Ύψιστο κριτήριο στη Μεγάλη Κρίση θα είναι ο συνάνθρωπος, ως εικόνα του Θεού, διότι το κάθε ανθρώπινο πρόσωπο είναι πλασμένο «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του Θεού (Γεν.1,27).

 Το κάθε ανθρώπινο πρόσωπο είναι αδελφός του Χριστού (Ματθ.25,40.Εβρ.2,12) και ως εκ τούτου έχουμε υποχρέωση να τιμάμε την εικόνα του Θεού και να δείχνουμε έμπρακτα την αγάπη μας στους αδελφούς του Κυρίου μας.

 Ο Θεός είναι αόρατος και απόλυτα αυτάρκης, μη έχοντας ανάγκη την παραμικρή μας υπηρεσία. Ορατές είναι οι εικόνες Του, οι άνθρωποι, και κατά συνέπεια η αγάπη που οφείλουμε σε Εκείνον, πρέπει να την αποδίδουμε σ’ αυτούς, διότι όπως τονίζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, «Αγαπητοί, ει ούτως ὁ Θεός ηγάπησεν ημάς, και ημείς οφείλομεν αλλήλους αγαπάν. Θεὸν ουδεὶς πώποτε τεθέαται· εάν αγαπώμεν αλλήλους, ο Θεός εν ημίν μένει και η αγάπη αυτού τετελειωμένη εστὶν εν ημίν» (Α΄Ιωάν.4,11-12).

 Και συνεχίζει ο απόστολος της αγάπης: «Ημείς αγαπώμεν αυτόν, ότι αυτός πρώτος ηγάπησεν ημάς. εάν τις είπῃ ότι αγαπώ τον Θεόν, και τον αδελφὸν αυτού μισή, ψεύστης εστίν· ο γαρ μη αγαπών τον αδελφὸν ον εώρακε, τον Θεόν ον ουχ εώρακε πως δύναται αγαπάν; και ταύτην την εντολὴν έχομεν απ᾿ αυτού, ίνα ο αγαπών τον Θεὸν αγαπά και τον αδελφὸν αυτού» (Α΄Ιωάν.4,19-21).

 Ο άνθρωπος χωρίς έργα αγάπης προς τους συνανθρώπους του μοιάζει με άκαρπο δένδρο, το οποίο «εκκόπτεται και εις το πυρ βάλλεται» (Ματθ.7,19).

 Η αγία μας Εκκλησία δεν αναγνωρίζει καμιά «ατομική σωτηρία», όπως δοξάζει ο κακόδοξος δυτικός χριστιανισμός, αλλά η σωτηρία μας έχει εκκλησιαστικό, δηλαδή συλλογικό χαρακτήρα.

 Ο κάθε πιστός σώζεται ως «σωτήρας» των άλλων πιστών, δηλαδή, η σωτηρία μας συντελείται μέσα στο εκκλησιαστικό σώμα και ποτέ έξω από αυτό.

 Η σωτηρία μας περνά μέσα από τα άλλα ανθρώπινα πρόσωπα και ποτέ μέσα από τον αυτονομημένο εαυτό μας! Όσοι θεωρούμε ότι μπορούμε να σώσουμε τον εαυτό μας ερήμην των συνανθρώπων μας είμαστε σε οικτρή πλάνη!

 Η ενθύμηση της φοβερής μελλούσης Κρίσεως στην αρχή του Τριωδίου είναι απαραίτητη, διότι απώτερος σκοπός του όλου πνευματικού αγώνα μας είναι να βρεθούμε εκ δεξιών του Δεσπότη μας Χριστού, κατά τη μεγάλη Kρίση.

 Καλούμαστε λοιπόν αυτή την ευλογημένη περίοδο να εγκαινιάσουμε μια νέα πορεία, η οποία θα οδηγεί τα πνευματικά μας βήματα προς τον ουρανό.

 Κυρίαρχη σκέψη μας θα πρέπει να είναι το πως θα σταθούμε, κατά την ώρα της φοβερής Κρίσεως, ενώπιον της δόξης του Μεγάλου Κριτού.

 Τέλος καλούμαστε να έχουμε διαρκώς στην ενθύμησή μας τη μεγάλη αλήθεια, πως το κλειδί του παραδείσου είναι η έμπρακτη αγάπη μας προς τους ενδεείς αδελφούς μας!

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

12 χρόνια ἀπὸ τὴν εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου.


Δώδεκα χρόνια συμπληρώθηκαν ἀπὸ τότε ποὺ ἐχειροτονήθη Ἐπίσκοπος ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος.(20.2.2005)

 Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐπετείου αὐτῆς, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος ἐτέλεσε τὴν Θεία Λειτουργία στὸν Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναὸ Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν, συλλειτουργοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου, τοῦ Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀρχιμ. π. Ἀρτεμίου Ἀργυροπούλου καὶ πολλῶν Ἱερέων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καὶ μέ τήν συμμετοχή πλήθους πιστῶν.

 Ὁ Σεβασμιώτατος πρὸ τῆς ἀπολύσεως ἐτέλεσε τὸ ἱερὸ μνημόσυνο ὑπέρ ἀναπαύσεως τοῦ ἀοιδίμου Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Μαντινείας καὶ Κυνουρίας κυροῦ Θεοκλήτου (τοῦ χειροτονήσαντος αὐτόν Διάκονον καί Πρεσβύτερον) καὶ τοῦ κατὰ σάρκα πατρός του, Ἱερέως Εὐθυμίου Σκλήφα.

 Στὸ τέλος ὁ Σεβασμιώτατος μὲ βαθειὰ συγκίνηση ἐδόξασε τὸ ὄνομα τοῦ ἐν Τριάδι προσκυνημένου Θεοῦ καὶ εὐχαρίστησε τὸν Θεοφιλέστατο, τοὺς Κληρικοὺς , τὶς Μοναστικὲς καὶ Ἱεραποστολικὲς Ἀδεφλότητες, τοὺς Ἄρχοντας καὶ τοὺς Ἐκπροσώπους τῶν Ἀρχῶν καὶ τῶν Φορέων, ὡς καὶ τὸν εὐσεβῆ, τόν εὐγενῆ καί φιλοπρόοδο Λαὸ τῶν Πατρῶν γιὰ τὴν συμπόρευση ἐν ἀγάπῃ στὴν πορεία τῶν δώδεκα αὐτῶν χρόνων.

 Παρεκάλεσε δέ ὃλους νά προσεύχωνται ὑπέρ αὐτοῦ καί κατέληξε: « Τό πόσο σᾶς ἀγαπῶ μόνο ὁ Θεός τό γνωρίζει. Ἡ ἐλαχιστότητά μου δέν δύναται νά τό μετρήσῃ, ἀφοῦ εἶστε ὃ, τι πολυτιμότερο μοῦ ἒχει χαρίσει ὁ Θεός».











Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Η κηδεία της Προηγουμένης Μοναχής της Ι.Μ.Ελεούσης





Η Εξόδιος ακολουθία της Προηγουμένης Μοναχής Μακρίνης, την 18η Φεβρουαρίου 2017 τέλέστηκε στο καθολικό της Παναγίας της  Μονής χοροστατούντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Χρυσοστόμου και συγχοροστατούντων του Θεοφιλεστάτου Βοηθού Επισκόπου κ.Χρυσάνθου και  ιερέων της Μητροπόλεως .
Παρευρέθησαν αντιπροσωπείες Μοναστικών Αδελφοτήτων απ΄ όλες τις Ιερές Μονές της Ιεράς Μητροπόλεως καθώς και άλλων Μητροπόλεων, ενώ, παρέστη πλήθος φιλομόναχων πιστών. Στο Ιερό Αναλόγιο ηγείτο η Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγ. Νικολάου Μπάλα, Γερόντισσα Μαριάμ.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του εξήρε την προσωπικότητα της εκλιπούσης – που όπως είπε – από 16 χρονών παιδούλα αφιερώθηκε στον Θεό, και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Αγ. Νικολάου Φραγκοπηδήματος Ηλείας. Σε ηλικία 54 ετών, περίπου, ήλθε με δύο δόκιμες μοναχές και εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή Ελεούσης, προσφέροντας τεράστιο πνευματικό έργο στο Μοναστήρι και γενικώτερα στον αμπελώνα του Κυρίου. Λόγους αγαθούς απηύθυνε ο Σεβασμιώτατος και στη νυν Γερόντισσα Μακαρία – αλλά και στα λοιπά μέλη της Αδελφότητος - για την αγόγγυστη συμπαράσταση στην δοκιμασία των τελευταίων ετών της μακαριστής Γερόντισσας, αλλά και για την προσφορά των στην τοπική Εκκλησία. Η ταφή της εκλιπούσης έγινε στον αύλειο χώρο της Μονής.

Φωτορεπορτάζ:













Ψυχοσάββατο στον ναό της Αγίας Τριάδος



Τήν 18ην Φεβρουαρίου 2017, Ψυχοσάββατον τής Απόκρεω ετελέστει Θεία Λειτουργία και επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων στον κατάμεστο ιερό Ναό χοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου και των ιερέων της ενορίας.

Το εκκλησίασμα προσευχήθηκε για γονείς, τέκνα, συγγενείς και φίλους που άφησαν τον μάταιο αυτό κόσμο και εισήλθαν στην χαρά του Παραδείσου.












Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Πατρινός Αρχιμανδρίτης ο νέος Επίσκοπος Ευκαρπίας



Ο  Εφημέριος της Αγίας Τριάδας Πατρών  και νυν ηγούμενος της Πατριαρχικής Μονής Οσίας Ειρήνης του Χρυσοβαλάντου στην Αστόρια της Νέας Υόρκης,  π. Ιερόθεος Ζαχαρής, εξελέγη παμψηφεί, μετά από πρόταση του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, Επίσκοπος Ευκαρπίας.

 Ποιός είναι ο Αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Ζαχαρής, (Ιβηρίτης) 
Τέως Πρωτοσύγκελλος της Μητρόπολης Πατρών ,
Απόφοιτος της Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Ακαδημίας και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών, χειροτονηθείς υπό του Μητροπολίτου Πατρών κυρού Νικοδήμου.

Φωτο: 




Το σχετικό ανακοινωθέν για την εκλογή του κ.κ. Ιερόθεου αναφέρει τα εξής:

 «Συνήλθεν, υπό την προεδρίαν της Α. Θ. Παναγιότητος, η Αγία και Ιερά Σύνοδος εις την τακτικήν συνεδρίαν αυτής σήμερον, Παρασκευήν, 17ην Φεβροαυρίου 2017, προς εξέτασιν των εν τη ημερησία διατάξει αναγεγραμμένων θεμάτων.

 Κατ’ αυτήν, προτάσει της Α. Θ. Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, ψήφων κανονικών γενομένων υπό της Αγίας και Ιεράς Συνόδου εν τω Πανσέπτω Πατριαρχικώ Ναώ, ο Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτης κύριος Ιερόθεος Ζαχαρής, Ηγούμενος της εν Αστορία Νέας Υόρκης Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, εξελέγη παμψηφεί Επίσκοπος υπό τον τίτλον της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Ευκαρπίας»

 Τον π. Ιερόθεο τον θυμούνται οι Πατρινοί εκτός από την παρουσία του στην ενορία της Αγίας Τριάδας και από την περίοδο που είχε διατελέσει πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών.

 Είναι απόφοιτος της Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Ακαδημίας και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε χειροτονηθεί αρχιμανδρίτης από τον αείμνηστο Μητροπολίτη πρώην Πατρών Νικόδημο, ενώ είχε διατελέσει και διευθυντής του τηλεοπτικού σταθμού «Λύχνος» της Μητρόπολης Πατρών.

 Επίσης υπηρέτησε ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση και ως Σχολαρχεύων της Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Ακαδημίας στο Άγιο όρος.

 Τυγχάνει ενταγμένος στο Μοναχολόγιο της Ιεράς Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους και είναι πνευματικό ανάστημα του γνωστού γέροντα, προηγούμενου της Μονής και συγγραφέα Βασιλείου Γοντικάκη. *Στην κάτω φωτ. ο νέος εψηφισμένος Επίσκοπος Ιερόθεος είναι μαζί με τον πρώην Αμερικανό αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν το 2015.


Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ 9/2/2017

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ

(9/2/2017)





ΠΕΜΠΤΗ   ΒΡΑΔΥ: ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ   ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ.


ΑΠΟ ΩΡΑΣ  8.30 μ.μ -12.30 πρωινή


ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ   ΠΡΩΙ  ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  

ΑΠΟ ΩΡΑΣ 7 - 9:15

 *θα τεθούν Ιερά Λείψανα προς προσκύνηση

                        

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Ξεκινά το Τριώδιο...




Τριώδιο ονομάζεται, σύμφωνα με τους κανόνες της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας, η κινητή περίοδος που ξεκινά την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο. Φέτος το Τριώδιο ξεκινά αυτήν την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου.

 Το Τριώδιο έχει λάβει την ονομασία αυτή από το ομώνυμο εκκλησιαστικό βιβλίο, το Τριώδιο, το οποίο περιλαμβάνει τους ύμνους που ψάλλονται στις εκκλησίες κατά τη συγκεκριμένη περίοδο. Οι ύμνοι αυτοί έχουν τρεις ωδές σε αντίθεση με τους υπόλοιπους ύμνους τις εκκλησίας, οι οποίοι έχουν εννέα ωδές. Αυτός είναι και ο λόγος που το βιβλίο αυτό, και κατ’ επέκταση και η συγκεκριμένη χρονική περίοδος, ονομάστηκαν Τριώδιο.

 Οι ύμνοι του Τριωδίου γράφτηκαν από τον 5ο έως τον 15ο αιώνα μ.Χ. Χειρόγραφα των ύμνων του Τριωδίου σώζονται από τον 10ο αιώνα μ.Χ. ενώ για πρώτη φορά τυπώθηκε, το εν λόγω βιβλίο, στα Ελληνικά το 1522 μ.Χ. στην Βενετία. Το Τριώδιο, ως χρονική περίοδο, αναφέρεται στις τρεις πρώτες εβδομάδες που οι χριστιανοί ετοιμάζονται για την μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής. Κάθε Κυριακή αυτών των τριών εβδομάδων έχει τη δική της σημειολογία.

 Η πρώτη, η Κυριακή του Τελώνη και Φαρισαίου προτρέπει τους Χριστιανούς να είναι ταπεινοί, όπως ο Τελώνης και όχι υπερήφανοι όπως ο Φαρισαίος. Η δεύτερη, η Κυριακή του Ασώτου, διδάσκει την αξία της μετάνοιας και το μεγαλείο της συγχωρέσεως. Το Σάββατο πριν από την τρίτη Κυριακή ονομάζεται Ψυχοσάββατο ή Σάββατο των Ψυχών. Καθιερώθηκε από την εκκλησία ως ημέρα που προσευχόμαστε και προσφέρουμε κόλλυβα για όλους αυτούς που για διάφορους λόγους δεν μνημονεύονται σε μνημόσυνα. Όπως είναι άνθρωποι που δεν τους απέμειναν συγγενείς, ώστε να τους κάνουν μνημόσυνο. Παρόλο που κάθε Σάββατο του έτους είναι αφιερωμένο από την εκκλησία μας στους θανώντες, το συγκεκριμένο Σάββατο έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς ακολουθεί η Κυριακή της Απόκρεω, η οποία αναφέρεται στην Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και έτσι παρακαλούμε το Θεό από την προηγουμένη να τους αναπαύσει.

 Η τρίτη Κυριακή, η Κυριακή της Απόκρεω, αναφέρεται στην Δευτέρα Παρουσία, στην κρίση που θα λάβει χώρα, καθώς επίσης και στη χριστιανική αγάπη. Ονομάζεται δε έτσι, επειδή είναι η τελευταία ημέρα που οι Χριστιανοί επιτρέπεται να φάνε κρέας. Η εβδομάδα που ξεκινά ονομάζεται και εβδομάδα της Τυρινής ή Τυροφάγου. Εβδομάδα που επιτρέπεται η βρώση τυροκομικών, αυγών και ψαριών. Η τέταρτη, η Κυριακή της Τυροφάγου, αναφέρεται στην εξορία των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο. Έτσι, το Ευαγγέλιο της ημέρας παροτρύνει τους πιστούς να νηστεύουν χωρίς να το επιδεικνύουν, να συγχωρούν όσους τους έχουν βλάψει και να διάγουν βίο ενάρετο και ελεήμονα.

 Ακολουθεί η Καθαρά Δευτέρα, με την οποία ξεκινά η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Περίοδος νηστείας, προσευχής, περισυλλογής, κατά την οποία οι πιστοί προετοιμάζονται για την μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση του Κυρίου. Ονομάζεται Τεσσαρακοστή γιατί μιμείται την σαρανταήμερη νηστεία που έκανε ο Χριστός, ενώ λέγεται και Μεγάλη για να υπάρχει σαφής διαχωρισμός από τη νηστεία των Χριστουγέννων.